Inleiding (deel 1)

Amtrak

”I’ve Come to Look for America”

Mijn reis in een notedop

Mijn treinreis begint en eindigt in het majestueuze Pennsylvania Station van New York City. Hier ga ik aan boord van de Lake Shore Limited (ja, alle treinen hebben namen in de VS) naar de Windy City, Chicago. In Chicago’s Union Station ben ik overgestapt om verder te reizen naar de San Francisco Bay Area met de legendarische, bijna mythische California Zephyr. In Emeryville pak ik de San Joaquin naar Bakersfield, daarna een Amtrak Motorcoach naar Los Angeles waar ik de Pacific Surfliner neem naar zonnig San Diego. Hier verblijf ik een aantal dagen voor ik weer terug ga naar LA om met de eerste echte transcontinentale trein van Noord-Amerika, de Sunset Limited, naar de Crescent City, New Orleans, te reizen. Hier ben ik twee nachten en één volle dag voor ik uiteindelijk weer terug keer met de Crescent naar de Big Apple.

Een paar feiten

Totale lengte van mijn reis: 12 000 km.

Aantal deelstaten: 24 alsmede het District of Columbia.

Aantal treinstations: 130.

Aantal uren in de trein: 160, inclusief zes overnachtingen.

Advertenties

Inleiding (deel 2)

Amtrak opent elf maanden voor een treinreis de verkoop van treinkaartjes. Je kunt geen zitplaatsen reserveren in de zgn. Coach Class, alleen een plaats in de trein. Het Ryanair-principe dus. Voor de rijtuigen met slaapkamers kun je wel netjes reserveren. Een plaats bij het raam in Coach Class en boven in het panorama-rijtuig Superliner ‘Sightseer’ Lounge Car krijg je dus alleen door ”wie ’t eerst komt, die ’t eerst maalt.” Dit was echter nooit een probleem tijdens mijn rondreis.

Sightseer Lounge Car in de California Zephyr

Sightseer Lounge Car in de California Zephyr

In de California Zephyr en de Sunset Limited wil ik graag in stijl reizen. Daar ben ik per slot van rekening twee nachten. Ik reserveer een kamer met bed, toilet, douche, alle maaltijden inbegrepen, en ik krijg een ”butler” (Sleeping Car Attendant) die mijn bed opmaakt en ’s morgens met koffie en een krant langs komt. In de Pacific Surfliner reis ik Business Class. In de andere treinen zijn de achteroverleunstoelen toereikend.

Ongeveer twee uur van de hele rondreis zit ik in een Amtrak-bus (Thruway Motorcoach) omdat ik niet om 00.50 uur met de Pacific Surfliner bij vrienden in San Diego wou aankomen. Dat vond ik een beetje te gortig om midden in de nacht aan te kloppen.

Vrijdag, 27 april 2012

Vliegreis zonder problemen. Ik land op Newark Liberty om 13.00 uur lokale tijd. Ik zat ook goed in het vliegtuig, want ik had een prachtig uitzicht over Manhattan. Het weer is goed. Zonnig. De douane-formaliteiten duren altijd lang in Amerika en als ik helemaal door de douane ben is het 14.15 uur. Daarna pak ik de trein (uiteraard!) naar Pennsylvania Station. Het zijn slechts drie stations: Raillink Newark Liberty International Airport, Newark Penn Station en Secaucus. Het vervoerbedrijf heet NJ Transit, niet Amtrak.

Pennsylvania Station, ingang op Seventh Avenue

Zaterdag, 28 april 2012

Bij Amtrak op Pennsylvania Station word ik geholpen door een vriendelijke loketmedewerker. Ik heb al mijn treinkaartjes voor de hele reis gekregen. Ik moest ze ondertekenen als bewijs van ontvangst en ik moest mijn paspoort laten zien. Je te veux van Erik Satie en andere klassieke muziek uit de luidsprekers! Het begint goed.

”From Sea to Shining Sea!”

Mijn treinreis begint in Pennsylvania Station van New York City.

Korte informatie over mijn trein, de Lake Shore Limited:

Route: New York City – Chicago.

Vijf deelstaten: New York, Pennsylvania, Ohio, Indiana, Illinois.

Duur: 17 uur, een overnachting in de trein.

Lengte: 1543 km.

Hoogtepunten: Hudson River Valley, Lake Erie, Lake Michigan.

Grote steden: Rochester, Buffalo, Cleveland.

De voorganger van deze trein was de beroemde 20th Century Limited, een trein die veel door beroemdheden uit de Amerikaanse politiek en film werd gebruikt. Ook was die trein het decor voor de film North by Northwest van Hitchcock en voor The Sting met Paul Newman en Robert Redford.

Ik zit in de wachtkamer van Amtrak (gewoon een openbare). Er wordt steeds omgeroepen: Mijn trein zal later vertrekken vanwege problemen met een brug ergens bij Yonkers. Vertrek om 16.17 uur i.p.v. 15.45 uur, 32 minuten te laat. Spoor 6, Location D. Ik zit bij het raam, aan de linkerkant, plaats 37. Ik heb dus de ondergaande zon en de Hudson River aan mijn raam. De Dining Car Attendant loopt door de trein voor het reserveren van het diner. Ik besluit om de First Seating van 17.30 uur te nemen.

Het diner: Lasagne en Häagen-Dazs vanilleijs. Was OK, gelukkig best wel veel groente.

Restauratiewagen (Dining Car): Echt bestek, maar hardplastic witte borden en mokken met het blauwe Amtrak-logo. Katoenen blauwe servetten, maar papieren witte tafelkleden. Op tafel staat altijd een mandje met lekkere slasauzen van het bedrijf van de acteur Paul Newman (Newman’s Own Salad Dressing).

De trein schudt enorm. Even naar buiten geweest in Albany samen met de rokers. Het is 19 uur.

Albany, New York

Albany, New York

Albany, hoofdstad van de deelstaat New York, heeft een vreemde skyline: één hoge toren en daarnaast drie dezelfde wolkenkrabbers die wat lager zijn.

Vertrek Albany één uur te laat. In Albany koop ik een zgn. upgrade! Roomette nr. 4911, Room 9. Met koffie, handdoeken, sap, wastafel, ijsblokjes, mineraalwater Crystal Geyser in plastic flesjes. Ik heb ook mijn eigen wc en een kamerdeur die ik op slot kan doen voor privacy. Lekker rustig. En een thermostaat, een knop met het opschrift Attendant Call, en drie kleerhangertjes. De conducteur, Jeffrey ”The Wizzard” Busold, was ontzettend behulpzaam en vriendelijk! En ik heb nu dus een butler, of een Sleeping Car Attendant, Maria uit Pennsylvania. Serviceminded. Om 22 uur heeft Maria mijn bed opgemaakt en ik heb een extra deken gekregen.

Zondag, 29 april 2012

Naar omstandigheden best wel goed geslapen.

06.30 uur wakker en opstaan en we rijden toevallig net Toledo in Ohio binnen. Vanaf hier tot Bryan rijdt de trein over een recht stuk rails (dus geheel zonder bochten) van 110 km lang. Dit noemen ze daarom de ”Air Line” route. Het is een mooie zonnige ochtend. Wassen en aankleden en dan naar de Dining Car voor mijn ontbijt. Ik krijg gezelschap met twee New Yorkers, een ouder, vriendelijk echtpaar. Lekker zitten kletsen. Ontbijt was prima. En buiten: Ohio. Daarna Indiana. Samengevat in één woord: graansilo’s. En Maria loopt op en neer en heeft ’t druk met alle slaapkamers op orde te brengen. Het is zondag dus de kranten waren twee dagen oud, zegt Maria. Geen krant dus, helaas. Jammer, ik had wel graag een lokale krant willen lezen. Net voor Elkhart ben ik een eindje wezen lopen, de hele lengte van de trein. De slaapkamerrijtuigen (Sleeping Cars) zijn achteraan en helemaal vooraan (achter de lok) is het verboden terrein voor reizigers. Alleen de bemanning mag daar komen.

We ontmoeten regelmatig goederentreinen die letterlijk kilometers lang zijn. Twintig minuten voor aankomst kwam Maria langs om te vertellen over de detraining (zeg maar de uitstapprocedure) en hoe ik uit Chicago Union Station kom naar street level. Lief!

In Whiting Park (Indiana) zie ik voor het eerst Lake Michigan. Het baseballstadion van de Chicago White Sox ligt rechts naast het spoor. Iets later zie ik Chicago’s Chinatown en de Chicago River.

Aankomst 09.55 uur: CHICAGO. Slechts tien minuten te laat.

De hele reis prachtig weer gehad, geen regen, zonnig.

Ik loop naar mijn hotel. Het is een korte wandeling, o.a. langs de Willis (Sears) Tower, het hoogste gebouw van de VS. Werkelijk schitterend mooi hotel met een zeer vriendelijke receptionist.

In Chicago bezoek ik alle bekende bezienswaardigheden: Cloud Gate, Millenium Park, Art Institute of Chicago, State Street (”that great street!” uit het bekende liedje Chicago van Frank Sinatra), Chicago Theater.

Cloud Gate Chicago

Cloud Gate in Chicago, in de volksmond The Bean.

Wat een prachtige stad, en zo schoon! Aardige mensen tot nu toe. Lunch bij Sweetwater in 225 North Michigan Avenue. Goed, en flink veel.

12.15 uur: Ik ga weer op pad. Ik wandel door de hele Michigan Avenue (The Magnificent Mile) tot aan Oak Street en dan terug aan de andere kant van de avenue.

Chicago Theatre

Chicago Theatre in State Street

Maandag, 30 april 2012

Het weer: Droog maar bewolkt, mistig. Ontbijt in hotelrestaurant.

09.45 uur: Metro, Orange Line richting Midway Airport. Ik wil graag veel van de stad zien dus pak ik een bovengrondse metrotrein. Zeer karakteristieke treinen en zo typisch voor Chicago, met de auto’s eronder. Er wordt constant omgeroepen (veiligheid, informatie) met een vriendelijke mannenstem. De trein volgt State Street en beneden ligt Chicago Police Department. Ook hier bedelaars in de trein met tragische verhalen. Vrij veel bedelaars ook in de stad, bijna op elke hoek van de straat. Soms is de afstand tussen twee stations maar heel klein. Vreemd.

11.00 uur: Bij Adams/Wabash uitgestapt. Lopen naar Lake Michigan op Jackson. Hier begon de originele Route 66 in 1926. Buckingham Fountain gezien, bekend van het inleidende filmpje van de tv-serie Married with Children.

Tijd om naar het Union Station te gaan. Het giet dus ik pak een taxi. Ik ben daar om 12.10 uur. Tijd zat dus. Koffer afgegeven. Ik zit nu in de Metropolitan Lounge, de wachtkamer voor eersteklas-reizigers. Koffie en een cupcake in de Lounge. Plotseling komt er een grote groep Amish bij mij zitten. Zwarte hoeden, bretels, baarden maar zonder snorren, witte hoedjes met bandjes, een zuigeling ook met hetzelfde witte hoedje. Ouderwetse koffers. Typisch volk.

”Go West, young man!” Oftewel mijn reis met de legendarische California Zephyr.

Korte informatie California Zephyr:

Route: Chicago – Emeryville (San Francisco Bay Area).

Zeven deelstaten: Illinois, Iowa, Nebraska, Colorado, Utah, Nevada, California.

Duur: 52 uur, twee overnachtingen in de trein.

Lengte: 3924 km.

Hoogtepunten: Rocky Mountains, Colorado River, Sierra Nevada.

Grote steden: Omaha, Denver, Salt Lake City, Reno, Sacramento.

Bij de gate (uitgang) staat een medewerkster van Amtrak die ons de weg wijst naar het juiste spoor. Nu zit ik in mijn Sleeping Car #0532, Bedroom B, het allerlaatste rijtuig, helemaal achterin. Er wordt omgeroepen, Tony Watson uit Chicago: ”I’m your Sleeping Car Attendant. We are expected to leave on time. Smokers stop in Galesburg, Illinois.”

Vertrek om 14.00 uur: Chicago (op tijd).

De conducteur kwam meteen en hij wou mijn Photo ID zien. Dat werd al eerder omgeroepen, dat je die klaar moest leggen. Ik heb hem mijn paspoort laten zien. Soms zijn ze in Amerika ook al tevreden met je rijbewijs.

Het is pikkedonker in het station, ook bij mijn spoor 12 F South, ’t lijkt wel nacht. Die Superliners zijn zeer hoog, ik zit op de tweede verdieping, ooghoogte een meter of vier. Er zijn tien traptreden naar boven, naar de slaapkamers.

Als de trein door de wisselstraten rijdt lijkt hij wel een boot, zo schommelt het. Ik zit aan de linkerkant, aan de rechterkant is het gangpad. Nu zit ik dan toch eindelijk in deze beroemde trein, de California Zephyr! Zephyr [spreek uit: zeffer] betekent overigens westenwind. Het regent niet meer, maar het is nog wel bewolkt.

Ik heb mineraalwater en sinaasappelsap gehaald. Crystal Geyser is kennelijk de hofleverancier van Amtrak. Alles is bij de prijs inbegrepen.

14.55 uur: Aurora. Dit is het Eindhoven van de USA, de Lichtstad (City of Lights).

15.47 uur: Princeton. De trein is zo lang dat hij op de overweg vlak voor het station moet stoppen!

16.44 uur: Galesburg, IL. Rokersstop. We zijn zes minuten te laat. Dan komt een van de hoogtepunten van deze reis: De machtige Mississippi bij Burlington, Iowa. Over de spoorbrug, de Burlington Rail Bridge, heb ik een serie foto’s gemaakt in de Lounge Car.

Mississippi bij Burlington, Iowa

Mississippi bij Burlington, Iowa

17.30 uur: Diner. First Seating. Barbecueribs, rijst, boontjes, cheesecake en ijsthee. Interessante lui aan de dis. Een man uit Denver, CO, die voor Enterprise Leasing werkte, en een echtpaar uit Idaho (maar ze hadden ook een woning in Wyoming). Zij sopraan die in Salzburg aan het Mozarteum had gestudeerd, hij regisseur van musical theater. Aardige mensen en genoeg gespreksstof. Onze serveerster Vivian Cohen was, net als haar collegaatje in de Lake Shore Limited, een beetje verstrooid, maar wel aardig.

Aankomst 18.55 uur: Ottumwa, Iowa. [Ottumwa] Rokersstop. Bridge View Center. Des Moines River. Prachtig weer nu, zonnig, blauwe lucht. Mooie avond!

Vertrek 19.13 uur: Ottumwa (20 min. te laat).

Iowa: heuvelachtig, groen, bossen. Het doet me een beetje denken aan Engeland.

Illinois: vlak, eindeloze akkers.

Voor Osceola [O-sie-o-la] werd er omgeroepen: Werk aan het spoor, daarom rijden we zo langzaam. We lopen een vertraging op van ongeveer 20 minuten.

Vertrek 21.21 uur: Creston, Iowa (40 min. te laat). Tony, mijn ‘butler’, heeft mijn bed opgemaakt.

Dinsdag, 1 mei 2012 (deel 1)

Ik werd wakker om 05.15 Central Time (04.15 Mountain Time) ergens tussen McCook, Nebraska, en Fort Morgan, Colorado. Een heel lang gedeelte zonder een stop. Douchen vlak voor Fort Morgan. Ontbeten met drie leuke kerels (Jerry, een weduwnaar, een man met een slecht gebit en een man uit Manchester, Engeland). Veel gelachen. Terug rond 7 uur. Rocky Mountains in de verte, sneeuw op de toppen. Er wordt omgeroepen: Je mag de trein verlaten en de stad in maar je moet wel om 10.30 uur terug zijn in het Depot (tijdelijk Amtrakstation) en om 11.05 uur vertrekt de trein uit Denver.

Aankomst 07.34 uur: Denver, CO. 1800 West 21st Street, tegenover Diamond Prospect (flatgebouw).

Ik loop naar de 16th Street Mall.

Denver 16th Street Mall

16th Street Mall in Denver, Colorado

Het is prachtig weer. 08.30 uur: Hier zit ik dan. Op de hoek van Blake Street en 16th Street bij Starbucks buiten op het terrasje met een Tall Cappuccino. Het is warm. Mensen lopen in overhemd, rokjes en topjes. Ik ben een beetje kortademig en het drukt een beetje boven mijn ogen: Dit is de Mile High City, we zijn op 1609 meter hoogte. Bij een leuke boekhandel, Tattered Cover Book Store (zie foto, rechts), een boek van Copland gekocht. Een ouderwetse handel, met gezellige hoekjes, vriendelijk personeel, trapjes, grote hoek met tijdschriften, tweedehandsboeken en een Café.

Ik loop naar Court en daar pak ik de Free Mall Ride-bus (zie foto, links) terug naar Union Station. Moe. Beetje duizelig en het is zomer hier. Op tijd terug bij mijn trein. Gratis tijdschriften bij het Amtrak Depot. En toen ik weer terug bij mijn kamer was lag er een USA Today van vandaag op de vloer bij de deur!

Ik heb Denver State Capitol gezien met gouden koepel. D & F Clocktower (1910) in 16th Street. VVV in 16th Street/California Street: ”Where are you from?” vroeg een medewerker en daarna maakte hij snel een aantekening in een groot boek…